خود دگردیسی: هر کدامِ ما "قانون حمایت از حقوق افراد معلول" شویم

شعار امسال روز جهانی افراد دارای معلولیت این است: "دگردیسی یه سوی جامعه ای پایدار و منعطف برای همه". به این فکر می کنم که تا لایحه حمایت از افراد معلول تصویب و به قانون تبدیل شود، "دگردیسی" را از خودمان آغاز کنیم و هر کدام به یک لایحه یا قانون تبدیل شویم. خودمان بشویم قانونی که می خواهد حامی حقوق افراد دارای معلولیت باشد. خودمان قانونی شویم که سالهاست در انتظار تصویب است. اما چطور؟ شاید نکات زیر کمک کند:

-همه افراد جامعه فارغ از وضعیت بدنی و جسمی شان حق برابر دارند که از امکانات اجتماعی و رفاهی بهره مند شوند. قانون اول این است که این حق را برای همه قائل باشیم که بتوانند از پارکها، سینماها، مدارس و دانشگاهها، رستورانها، فضاهای عمومی، مترو و وسایل نقلیه عمومی، خیابانها و پیاده روهای شهر استفاده کنند. هیچ کس حق ندارد به فردی معلول بگوید "تو دیگه برای چی اومدی اینجا؟" یا "بابا بشین تو خونه، واسه چی اومدی بیرون؟!" تک تک افراد معلول حق دارند مثل شمای غیرمعلول از امکانات اجتماعی استفاده کنند. و مای غیرمعلول در مقامی نیستیم که کسی را قضاوت و برایش تعیین تکلیف کنیم.

-اگر در خیابانها و معابر محل زندگی تان فرد معلولی رفت و آمد می کند، نیازهای او را برای تردد آسان تر شناسایی کنید، به شهرداری منطقه تان بروید و با کارشناسی در این باره صحبت کنید یا نامه بفرستید. شاید بگویید "ای بابا، کی به حرف ما گوش میده!" احتمالا درست می گویید اما تصور کنید اگر دهها نفر شبیه شما این خواسته را از کارشناسان مناطق شهرداری داشته باشند، در نهایت این درخواست ظاهرا غیرضروری (!) به نیاز منطقه تبدیل می شود. شما کار خودتان را بکنید، منهای اینکه آیا واقعا نتیجه ای خواهد داشت یا نه.

-اگر دانشجو یا دانش آموز هستید و دانشجو یا دانش آموزی می بینید که برای تردد در دانشگاه یا استفاده از وسایل آموزشی مشکل دارد، وظیفه خود بدانید که برای طرح نیازهایش با مسئولان مرکز آموزشی و حل مشکلش اقدام کنید. از مسئولان آموزشی بخواهید نیازهای این فرد را در نظر بگیرند و به صرف اینکه "فقط یک نفر" چنین شرایطی دارد، از تامین نیازهایش چشم نپوشند.

-نسبت به در دسترس بودن مسیرهای تردد برای افرادی که از ویلچر، واکر یا عصا استفاده می کنند، و افراد نابینا و کم بینا حساس باشید. اگر چاله یا چاهی در مسیر می بینید، خودتان دست به کار شوید و تا کسی در آن نیفتاده، چاره ای برای آن بیندیشید. 
- به تابلوی "پارک برای افراد معلول" احترام بگذارید. اگر در جایی شلوغ هستید و جای پارک پیدا نمی کنید در حالی که محل پارک افراد معلول خالی است، این به شما مجوز نمی دهد که آنجا پارک کنید. این فضا باید دائما در دسترس افرادی باشد که معلولیت های جسمی دارند و پیمودن مسافت های طولانی برایشان سخت است. هیچوقت در جای آنها پارک نکنید.

-حساسیت هایتان را در مقابل نیازهای افراد دارای معلولیت گسترش بدهید. فارغ از اینکه الان "مهم ترین بحث سیاسی" یا "مهم ترین نیاز مردم" چه می تواند باشد، حقوق افراد دارای معلولیت را همیشه برای خودتان در اولویت قرار دهید و برای تامین آن کاری کنید. اقدام شما هرقدر هم کوچک باشد، ارزشمند است و قدمی است برای ادای وظیفه شخصی خودتان. هر قدم تک تک ما در نهایت راه تامین حقوق افراد معلول را هموار می کند.

در غیاب قانونی جامع که حقوق افراد معلول را تضمین کند، چاره ای نداریم جز آنکه خودمان قوانین ابتدایی حمایتی را بدانیم و از خودمان شروع کنیم. خودمان راوی و مجری قانونی باشیم که تصویب آن، خواسته جامعه بزرگ افراد معلول در ایران است.

*نگین حسینی، روزنامه نگار و فعال حقوق افراد دارای معلولیت

دوستان و یاران گرامی

انجمن حمایت از معلولین ایرانی از سال های گذشته با مساعدت یاران نیکوکارمان و جمع آوری کمک مالی توانسته است به بخش  کودکان مبتلا به سرطان بیمارستان علی اصغر کمک نماید،...
Read more...
گزارشی از کنسرت شکیلا در لندن
یکشنبه دوم مارس کنسرتی با حضور بانو شکیلا در لوگان هال لندن با هدف حمایت از کودکان مبتلا به سرطان توسط انجمن حمایت از معلولین ایرانی برگزار شد.
Read more...

Annual Reports 2014

Go to top